De cijfers voorbij ... tijd voor meer kwalitatief onderzoek?!
21 juni 2006De open brief van muziekcommissievoorzitter Herman Baeten aan de muzieksector en het Europees congres rond 'cultural education' - dat ik midden juni bijwoonde - hebben op het eerste zicht niet veel met elkaar te maken en toch!
In de brief die de heer Baeten vorige vrijdag aan de sector richtte en die vandaag voluit te lezen staat op de website van Muziekcentrum Vlaanderen pleit de schrijver voor een langetermijn visie en een sterk inhoudelijk discours. Om dit discours te voeden is er nood aan sterk onderbouwd wetenschappelijk materiaal rond de organisatie van het muziekleven in Vlaanderen en dat ontbreekt vandaag.
Maar dit geldt echter niet alleen voor de muzieksector! Als ik het goed voor heb is het VTI (Vlaams Theater Instituut) nu pas bezig met een kritische studie van het podiumkunstenveld. Er werden wel enkele reflectiemomenten ingelast, maar deze bleven eerder beperkt. Hetzelfde kan gezegd worden van het onderbouwde studiemateriaal rond de sector.
Na vijf jaar onderzoek, als kunstwetenschapper, naar publieksbeleid binnen Opera in Brussel, Parijs, Londen en Noord-Italië vanuit een Engelse universiteit, merk ik dat er hier inderdaad nogal wat braakliggend terrein ligt. Laat me even kort en niet exhaustief schetsen.
Vanuit cultuursociologisch oogpunt zijn er de laatste jaren wel enkele onderbouwde studies en teksten verschenen, al vertrokken deze meestal vanuit cultuursociologisch oogpunt en bekeken deze vooral de situatie van de cultuurparticipant eerder dan te vertrekken vanuit het aanbod van de verschillende sectoren. Als er dan wel een indicatie geven wordt van wat er in de sector leeft (zoals in de spreidingsonderzoeken van prof. Colpaert) dan gaat het veelal om studies gebaseerd op de interpertatie van cijfers, die zoals bij de studiedag 'Overal Muziek! wel een aanzet geven tot discussie, maar eigenlijk vragen naar diepgaander onderzoek. Ook re-creatief vlaanderen heeft in het cultuursociologisch onderzoek zeker een positieve stimulans gebracht, maar het grote cultuurparticipatie onderzoek beperkte zich uiteindelijk toch té veel tot de cijfers en kwam er tot op heden niet toe om deze cijfers bevattelijk te communiceren naar de verschillende sectoren, vermoedelijk omdat het deze sociologen aan veldkennis ontbreekt. Het zou jammer zijn mocht de berg aan materiaal die het onderzoek opleverde en de aanzetten voor (vermoed ik) mogelijk 'kwalitatief' onderzoek op de plank blijven liggen. Een pleidooi dus voor mensen uit de kunstenwetenschappelijk hoek om naast kunst - en muziekhistorisch onderzoek ook aan 'kwalitatief' cultuursociologisch onderzoek te doen. Dat zal op termijn zonder twijfel voor nieuwe en frisse invalshoeken zorgen in het cultuurspreidings en cultuurparticipatiedebat.
Die roep naar meer en gefundeerd kwalitatief onderzoek kwam er ook vanuit de ministeriële medewerkers die deelnamen aan het congres rond 'Cultural Education' in Graz begin deze maand. Het debat reikte veel verder dan 'culturele educatie' en raakte aan participatie, innovatie en creatie. Het handje vol onderzoekers dat aan de gesprekken deelnam, was ook vooral kwalitatief bezig, mede omdat daar makkelijker budgetten voor vrijgemaakt worden, omdat...dit meetbaarder zou zijn en sneller resultaat levert. Inderdaad 'kwalitatief' onderzoek is traag, arbeidsintensief en spreekt op het eerste zicht minder tot de verbeelding. Op termijn zijn het echter deze resultaten die een inhoudelijk discours kunnen voeden, omdat deze onderzoeken sterk inhoudelijk ingebed zijn. Onze Noorderburen en onze Engelse collega's kijken momenteel al meer en meer voorbij de cijfers, en zouden graag op afzienbare termijn vergelijkingen willen maken met de hen omringende landen/regio's.
Pleidooi 2 dus om in Vlaanderen beleidsmatig een kwalitatief onderzoekstraject op te zetten in samenwerking met de steunpunten, om tegen de nieuwe subsidieronde in het kader van het Kunstendecreet, niet meer in gespreide slagorde, maar met visie aan de lijn te staan.
Gepost door Ann om 11u38