Wilco bewijst het tegendeel...
10 februari 2005Lawrence Lessig, de geestelijke vader van Creative Commons, rapporteert in het tijdschrift WIRED over de internetavonturen van de muziekgroep Wilco.
Toen het vierde album van Wilco, Yankee Hotel Foxtrot, werd afgekeurd door het Warner label 'Reprise', nam de frontman van de groep, Jeff Tweedy, de promotie in eigen handen. Een serie webcasts, bonus songs en live opnames verspreid via het internet, zorgden voor een overvolle concertagenda en een overdonderende verkoop aan CD's.
Het laatste album, A Ghost Is Born, werd drie maanden vóór de commerciële release via audio streams ter beschikking gesteld. Toen de liedjes ook begonnen op te duiken op P2P netwerken, ging Wilco niet te keer tegen de fans. Integendeel, de fans zelf verzamelden op eigen initiatief $ 11.000 en schonken dat aan Wilco's meest geprefereerde liefdadigheidsdoel. Het album zelf was een reusachtig succes en werd genomineerd voor twee Grammy Awards.
"Music," Jeff Tweedy explained, "is different" from other intellectual property. Not Karl Marx different - this isn't latent communism. But neither is it just "a piece of plastic or a loaf of bread." The artist controls just part of the music-making process; the audience adds the rest. Fans' imagination makes it real. Their participation makes it live. "We are just troubadours," Tweedy told me. "The audience is our collaborator. We should be encouraging their collaboration, not treating them like thieves."
Dat er heel wat beweegt op gebied van het Internet en auteursrechten staat als een paal boven water. In België zorgt de IFPI voor heel wat commotie door haar pijlen op een aantal webloggers die linken naar 'illegale' MP3-bestanden. Het Franse weekblad Le Nouvel Observateur pakte onlangs uit met een online petitie onder het motto 'Libérez la musique !'.
Het lijkt wel of de platenlabels niet willen inzien, dat er heel wat business schuilt in meer hedendaagse methodes van muziekverspreiding. Heel de discussie draait, wat de labels betreft, om de controle van het creatieve product, en in mindere mate de belangen van de scheppende kunstenaar.
Het is in deze contekst dat experimenten, zoals de sucesvolle iTunes Music Store, geplaatst moeten worden. Aan de hand van DRM-systemen (Digital Rights Management) ben je immers geen 'eigenaar' meer van een fysiek eindproduct (bv. een CD). Technologie gaat bepalen hoe en wanneer je muziek ervaart.
En dan verschijnt plots Michael Robertson, de oprichter van MP3.com, terug ten tonele; met de opstart van MP3Tunes.com plaatst hij meteen een DRM-loze download shop, tegenover de iTunes Music Store.
Visitors to the Web-based MP3Tunes.com can purchase individual MP3 songs (encoded in a high-quality 192-kbps rate) for 88 cents or a single album for $8.88. Currently, the service is launching with music only from the distributor CD Baby, which specializes in unsigned artists, or artists whose labels allow them to offer DRM-less songs for sale online. CD Baby has 415,000 songs that will be available on MP3Tunes.
Het geval Wilco bewijst dat de grote labels de bal misslaan. In plaats van zelf creatief om te springen met de nieuwe zakelijke opportuniteiten, lijkt het wel alsof de oorlog verklaard wordt aan de consument. De prangende vraag hierbij is: Is muziek iets wat je koopt of huurt ?
Muziekliefhebbers zijn alvast fier op hun 'hardware' collectie bestaande uit LP's, CD's en andere vaste dragers. Zij zouden niet gediend zijn met het verdwijnen van hun 'digitale' bibliotheek, wanneer men een keertje vergeet de huishuur te betalen.
[Bronnen: WIRED - De Standaard weblog - Le Nouvel Observateur - LVB.net - Technology Review - The Artful Manager]
Gepost door Stefan Kolgen om 11u11